Քսաներորդ դարուն, Պոլսոյ հայ գրողները յատուկ դիրքի մէջ կը գտնուէին։ Փոքրամասնութեան մը գրողներն էին՝ քաղաքի մը մէջ ուր ինքնութիւնները կը հալէին։ Այս աշխարհագրական եւ մշակութային ճեղքը, անխուսափելիօրէն ձայն մը ստացած էր սակայն։ Տակաւին շատ ըսելիք կար, բայց կա՞ր արդեօք ըլլալը։
——
Կասկած
Կարպիս Ճանճիկեան
