1. Բառապաշարի անսպառ աղբիւր


Բարբառները լեզուական պահեստներ են։ Շատ մը հին ու պատկերաւոր բառեր, որոնք դուրս մնացած են գրական լեզուէն, իրենց կեանքը կը շարունակեն բարբառներուն մէջ։

2. Ինքնութիւն եւ պատկանելիութիւն

Բարբառը անհատի ինքնութեան անբաժան մասն է։ Երբ հանրութիւնը կ՚ընդունի բարբառը, նոյնքանով կ՚ընդունի նաեւ այդ բարբառը կրող անձը՝ ստեղծելով աւելի ներառական ու բազմազան միջավայր։ Գաղթերու պատճառով իրար քով եկած զանազան բարբառներու տէր անձեր կը յարգեն զիրար երբ բարբառները ընդունուած են հասարակութեան մը կողմէ։

Երբ կը փնտռենք նոր արտայայտման ձեւեր, ծնունդ կ՚առնէ ֆանզին մը՝ ազատ եւ փորձարարական։ «հարկաւ»ը՝ իր անունին պէս, ինքնավստահ հաստատում մըն է։ Կը հաւաքէ պատմութիւններ, գրութիւններ, գծագրութիւններ, խառն տպաւորութիւններ ու դէպքեր՝ որպէս հայերէնով մտածողներու շղթային օղակներէն մէկը։ Առաջին թիւը լոյս տեսաւ 2025-ի Օգոստոսին, իսկ երկրորդը՝ Հոկտեմբեր-Նոյեմբերին։

Երկու թիւերն ալ տարբեր ձայներու եւ հաւաքական ստեղծագործութեան տեղ են՝ գրելու եւ ընթերցելու ազատութեան տարածք։ Կը հանդիպինք երկու ամիսը անգամ մը։

Լուսանկար մը ի՞նչ կը պատմէ։ Այս պատկերին մէջ հաւաքուած են սերունդ մը գրողներ, բոլորն ալ Պոլիսէն։ Հաւաքուած են վարպետ Մնձուրիին շուրջը։ Ամէն մէկէն քանի մը տող առնելով կը փորձենք հասկնալ իրենց աշխարհը։ Ի՞նչ կը խօսէին արդեօք երբ քով քովի էին։

Յակոբ Մնձուրի