Բացում - Meydan-ը ժամանակակից հայ արուեստագէտներու խառն ցուցահանդէս
Açılış - Meydan-ը Çağdaş Ermeni Sanatçılar Karma Sergisi
«Մէյտան»-ը Արեւմտահայերէնը կ’ընկալէ ոչ թէ որպէս անշարժ ժառանգութիւն կամ ներկայացուելիք ինքնութիւն մը, այլ՝ որպէս շարժուն, մասնատուող, ուրիշ լեզուներու ու լռութիւններու բախուելով իր գոյութիւնը շարունակող տարածք մը։ «Հանդիպում» Արեւմտահայերէնի Փառատօնի ծիրէն ներս տեղադրուած այս ցուցահանդէսը՝ լեզուն որպէս ժամադրավայր տեսնելէ աւելի, կը նկատէ որպէս հարթակ մը, ուր հանդիպումներն ու բաժանումները միահիւսուած են։ Հոս ձայները չեն միաձուլուիր. անոնք իրարու կը դպչին ու կը փոխեն իրենց ուղղութիւնը, կ’արձագանգեն, կը կտրուին կամ կը ցրուին։ «Մէյտան»-ը հաւաքատեղի մը չէ։ Անիկա վայր մըն է, ուր անձեր կը մտնեն, երբեմն կը կենան, սակայն տեղ մը չէ, որ կարելի է որպէս մնայուն վայր գործածել։ Առանց հաւաքական պատումի մը կցուելու պարտադրանքին, անիկա կը հաստատէ յարաբերութիւններ, որոնք երբեմն իրարու ձայնը կը խանգարեն, երբեմն ալ պարապութեան մէջ կախուած կը մնան։ Այս առումով, անիկա կը յայտնուի որպէս անցումային տարածք մը, ուր ուղղութիւնները կը դառնան անորոշ, իսկ ձայները՝ կը տարածուին իրար հետ կապ հաստատելով։ Ցուցահանդէսին մէջ մէկտեղուած եօթը ժամանակակից հայ արուեստագէտները մաս կը կազմեն այն քով քովի ըլլալու վիճակին, որ կը ստեղծէ պատմական եւ լեզուական նմանօրինակ անջրպետներու մէջ արտադրելը։ Կորսուած լեզուները, կէս մնացած փոխանցումները, ճնշուած կամ կերպարանափոխուած ձայները ոչ թէ գործերու ընդհանուր բնաբանն են, այլ՝ գոյութեան հասարակաց իրավիճակը։ Այս իրավիճակը կը սահմանուի ոչ թէ արտադրութիւններու իրարու շաղկապումով, այլ՝ անոնց միջեւ բացուող հեռաւորութիւններով ու իրարու քսուելներով։ Այս իմաստով, «Մէյտան»-ը ներկայացման վայր մը չէ. անիկա միջոց մըն է, ուր ձայնը, մարմինն ու յիշողութիւնը, փոխանակ եզակի պատումներ ստեղծելու, կը քսուին իրարու։ Իմաստը կը յայտնուի այդ միջոցներուն, արձագանգներուն եւ ընդհատումներուն մէջ։ «Մէյտան»-ը ցոյց կու տայ, թէ այդ արանքներուն մէջ ինչպէ՛ս կը փոխուին ու ինչպէ՛ս կը շարունակեն գոյատեւել ինքնութիւնը, լեզուն եւ արուեստը։
Meydan-ը, Batı Ermenicesini sabitlenmiş bir miras ya da temsil edilecek bir kimlik olarak değil; hareket hâlinde olan, parçalanan, başka dillere ve sessizliklere çarparak varlığını sürdüren bir alan olarak ele alır. Hantibum Batı Ermenicesi Festivali kapsamında konumlanan sergi, dili bir buluşma noktası olmaktan çok, karşılaşmaların ve ayrışmaların iç içe geçtiği bir zemin olarak düşünür. Sesler burada birleşmez; birbirine değip yön değiştirir, yankılanır, kesilir ya da dağılır. Meydan bir toplanma alanı değildir. Girilen, geçilen, kimi zaman durulan; ancak kalıcı bir konum vadetmeyen bir mekândır. Ortak bir anlatıya eklemlenme zorunluluğu olmadan, kimi zaman birbirinin sesini bozan, kimi zaman boşlukta askıda kalan ilişkiler kurar. Bu yönüyle yönlerin kararsızlaştığı, seslerin temas ederek dağıldığı bir geçiş alanı olarak belirir. Sergide bir araya gelen yedi çağdaş Ermeni sanatçı, benzer tarihsel ve dilsel boşluklarda üretmenin yarattığı bir yan yanalığın parçasıdır. Kaybolmuş diller, yarım kalmış aktarımlar, bastırılmış ya da dönüşmüş sesler; işlerin ortak bir teması olmaktan çok, paylaşılan bir var olma zemini oluşturur. Bu zemin, üretimlerin birbirine eklemlenmesinden ziyade, aralarında açılan mesafeler ve sürtünmelerle tanımlanır. Meydan bu anlamda bir temsil alanı değildir; sesin, bedenin ve belleğin tekil anlatılar üretmek yerine birbirine sürtündüğü bir aralıktır. Anlam, aralıklarda, yankılarda ve kesintilerde belirir. Meydan-ը, bu aralıklarda kimliğin, dilin ve sanatsal üretimlerin nasıl değiştiğini, nasıl var olmaya devam sergiler.
Etkinlik Ortağı / Գործընկեր
